Uit....

En dan ineens gebeurt het weer. Een telefoontje. Dood. Hartaanval. 53 jaar. Een collega die ik al heel erg lang ken, zo'n 27 jaar ongeveer. Gezond geleefd, wel altijd en veel en hard gewerkt. Teveel. Hoofdschuddend had ik het er laatst nog met hem over. Grappen en grollen makend over zijn bankrekening die onderhand wel zou moeten overlopen, omdat hij als freelancer NOOIT neen zei als hem wat gevraagd werd. Wat het ook was, weliswaar gestuurd en aangestuurd door zijn vrouw, hij kwam altijd om zijn klus te doen. Maakte min of meer deel uit van het peloton van de Tour de France en kende dat wereldje als zijn broekzak. Schreef talloze boeken over zijn wielersport. Laatst hadden we ter redactie dus zo'n gesprek: "Hoe lang doe je de Tour de France eigenlijk nog Wim? Op een gegeven moment moet je toch wat rustig gaan doen...?" Hij zei: "Daar ga ik mee door, tot ik er bij neer val...." Het kwam uit de grond van zijn hart. Vanmorgen gebeurde dat dus. Hij viel erbij neer. Dood. Hartaanval. 53 jaar. Als het zo dichtbij is komt het wel erg dichtbij...

zes reacties

Chantal (URL) - 31-08-’05 11:57

Wat een naar bericht, het raakt je altijd, zeker als het zo dichtbij is. Het maakt me wel weer bewust van het feit dat je toch ook moet genieten van het leven en niet alleen maar moet werken……

jan (URL) - 31-08-’05 18:46

Ik ga de grootste platitude uit de Nederlandse taalkunde neerschrijven, maar jij weet wel ik bedoel: werk om te leven en leef niet om te werken.

Willem Ammerlaan (E-mail ) - 01-09-’05 12:29

En wéér verliest de journalistiek een van zijn sympathiekste zonen. Ik zal me Wim Amels- als oud-correspondent van het Algemeen Dagblad – in dankbaarheid en respect herinneren als een gedreven vakman, maar vooral ook als die altijd aimabele Brabander.

Willem Ammerlaan
oud-hoofdredacteur Algemeen Dagblad

Jan Kikkert (E-mail ) - 01-09-’05 13:10

Dag Lout,
Journalisten gaan vroeg dood waarschuwde mijn eerste chef op mijn eerste dag bij mijn eerste krant. Dat is nu zo’n 25 jaar geleden. We zijn er nog. Wim niet. En dat is eeuwige zonde. Ook voor de Wereldomroep en zijn luisteraars, want ook voor ons maakt Wim Abels zijn zeer gewaardeerde bijdrages in en rond de Tour.

groet Jan Kikkert

Noud Cornelissen (E-mail ) (URL) - 02-09-’05 08:49

Weer een herinnering erbij…
Wim Amels was er inderdaad altijd. Je hoorde en las hem overal. Zelfs toen ik eenmaal in Utrecht wonde. En altijd ging het over fietsen. Ook als Wim werd ingehuurd voor een reguliere verslaggeversklus wist hij er altijd voor te zorgen dat de tweede vraag over fietsen ging of dat een fietsmetafoor werd gebruikt.

Hendrik van Deijk - 06-09-’05 01:21

Wim Amels zat bij mij in de klas. Hij was een fanatiek baasje dat zich toen al helemaal aan het wielrennen gaf. Liever een onvoldoende voor gym dan een stijve kuitspier. Toen de leraar eens zei: en als je nou niet hardloopt dan zorg ik dat je wordt geschorst. Ineens was Wim bij de beste tien van de groep. Ik weet ook nog dat hij nog eens tweede in het bergklasse-ment van de Ronde van Luxemburg is gewor-den. Jammer dat ik niet meer van hem zal horen. Sterkte voor de familie.
Hendrik

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om commentspam te voorkomen, moet je deze vraag even beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.