Mijmeren bij 40 jaar Omroep Brabant

04
07
2016

Het was 1 juli 1976. De geboortedag van Ruud van Nistelrooy trouwens. Maar ook de dag dat ik -22 jaar oud- begon als radioverslaggever bij Omroep Brabant in een verbouwde kerk in stadsdeel Stratum in Eindhoven.  Met vier verslaggevers, twee bureauredacteuren, een sportredacteur en presentatrice Els van Essen, vormden we de redactie. Onze programmaleider was Rob Funcke. Onze baas was Jacques Grijpink, een oude rot in het vak die precies wist hoe we regionale radio moesten maken. Streng maar rechtvaardig, soms minder streng en minder rechtvaardig. Met een fles oude jenever onder handbereik in zijn bureaulade. Die tijdens vergaderingen die hij saai vond, zijn eigen record nootjes-met-de-mond-opvangen probeerde te verbeteren. Maar die precies wist waar wij naar toe moesten.

Lees verder

Lintje voor Corin

01
05
2015

Donlog kan ook eigenlijk geen moment van huis. Van Route 66, via jureren in Slovenië naar een weekje in Italië. Op Schiphol zeiden ze: ‘Ha bende gij daar wir?’ Al met al een week of vier onderweg met af en toe twee dagen thuis. Nee het was niet vervelend.

Maar goed: even weg dus en what happens? Corin Sweegers is plotseling van Koninklijke Bloede. Gewoon in het rijtje van Willem-Alexander, Maxima en dat ander spul van onze koninklijke familie. Uit de laatste terminologie zou je kunnen opmaken dat ik het niet zo heb op die verhevenen.  Dat klopt. Het is niet persoonlijk, die WA en ook Mevrouw de Koningin doen hun best en zijn volgens mij best leuke mensen. Maar ik voel mij er niet zo goed bij als mensen door de plek van hun wieg een aantal treden boven anderen staan. Het blijft wel fascinerend en typisch Nederlands dat veel mensen dat ook vinden en tegelijk toch een warm hart krijgen als ze ergens verschijnen. Waarbij ik dat vooral bij Mevrouw de Koningin heb.

En nu heeft dus die Koninklijke familie vanuit Wassenaar een lintje naar Corin in de Moerenburg gestuurd. Corin die wel de moeder van deze Buurtkrant genoemd mag worden. Corin die zich op allerlei fronten inzet voor anderen. Die bij tegenslag een dotje extra gas geeft. Die het niet onder stoelen of banken steekt als ze het ergens niet mee eens, maar mensen ook een aai over de bol kan geven.

Ik kon er niet bij zijn toen het lintje aan haar werd uitgereikt. Een mens kan niet alles, maar het is toch goed gekomen. Een dag later zag ik een bericht van onze onderscheiden Corin waarin ze iedereen bedankte en zei dat het eigenlijk niet haar verdiensten zijn, maar die van haar hele gezin. Kijk, dat is nou Corin: zelfs een Koninklijke onderscheiding zou ze nog in stukjes willen delen.

Dan kan ik wel zeggen dat ik het niet zo heb op die familie uit Wassenaar en op het gedoe met die onderscheidingen…..zij is er blij mee. En veel mensen die er ook een krijgen of gekregen hebben met haar. En daar gaat het om. Een dezer dagen vlieg ik weer vanuit Italië naar huis. Benieuwd of ik nog gewoon Corin mag blijven zeggen, of ik niet voortaan een diepe buiging voor haar moet maken. Hoewel, voor haar wil ik dat best doen. Mensen als Corin zorgen ervoor dat dingen gedaan worden. Onvoorwaardelijk. Niet lullen maar poetsen.

Donlog: Onze Roy

09
02
2014

Maandelijks schrijf ik een Donlog in de Buurtkrant van onze wijk Armhoefse Akkers. Een column over dingen die ik zie, die ik denk, die ik voel. En altijd gaat het om onze wijk of onze stad Tillywood. De laatste: 

Onze Roy

‘Ben jij familie van…..?’ hoor ik de laatste maanden steeds vaker. Daarvoor kreeg ik die vraag ook regelmatig, maar toen bleek het altijd om de Zalige Peerke Donders te gaan, de man die in 1809 in Tilburg-Noord werd geboren, in 1842 naar Suriname vertrok en nooit meer terugkwam. En die naast het winnen van zieltjes voor zijn Enige Ware Geloof ook flink zijn handen uit de mouwen stak om melaatsen te helpen. En op de vraag of we familie zijn, Peerke en ik dus, kan ik altijd volmondig ‘ja’ zeggen, daarbij gesteund door het dikke boek ‘Het Tilburgse Geslacht Donders’.

Maar tegenwoordig gaat het bij die vraag meestal niet meer om onze Peerke. Nee het gaat om Roy. Roy Donders, Stylist van het Zuiden. TV-ster. Winkelier. Eigenaar van het Mekka en episch centrum van de huispèkskes: Rojami’s aan de Broekhovenseweg. Onze Roy dus, want ook hij staat in het grote boek waar Peerke, professor Donders en ik in staan. Een grote gezellige familie vormen wij dus. En even voor de goede orde: achterbuurman Olav Donders hoort er ook bij.

Een poosje geleden mocht ik mijn bijna wereldberoemde familielid in levende lijve ontmoeten bij de première van de film ‘Het avontuur van de Vogeltjesbuurt’ in de Euroscoop. Een film waar ik op afstand aan bijgedragen heb en die werd opgenomen voordat onze Roy opstoof in de vaart der volkeren. Ik mocht zelfs met hem op de foto. Die koester ik als een bijzonder geschenk.

Ach, onze Roy. Geboren en getogen in de Vogeltjesbuurt en daar vriend van Jan en Alleman. Ik moest aan Roy en de film denken toen ik ergens in een heel klein stukje in de krant las dat Tilburg uit de race is als meest innovatieve stad op het gebied van social innovation . Weer geen titel voor onze stad, maar wie de film ziet en wie Roy daarin met zijn buurtgenoten volgt, ziet een vorm van social innovation die zijn weerga niet kent. Natuurlijk gebeurt er het een en ander dat best wel mis is in dat deel van de stad, maar onderling zijn ze er wel voor elkaar. Mensen leven daar met elkaar en zorgen voor elkaar zonder dat daar veel woorden aan vuil gemaakt worden. Daar is geen titel voor nodig.

Inmiddels is onze Roy nationaal de ambassadeur van onze stad geworden, of ze dat op het gemeentehuis nou leuk vinden of niet. Of dat nou past in het imago dat de bestuurders graag willen of niet: Roy = Tilburg en Tilburg = Roy. Zo eenvoudig is dat. En hij en ik stammen uiteindelijk af van Jan ’s Beren van Belver, geboren in Oisterwijk in het begin van de veertiende eeuw en overleden in 1419, boer van beroep. Familie dus.

Trouwens, ik loop ook wel ‘ns in een huispèkske, alleen heet dat dan bij ons dan joggingbroek en in plaats van de pailettekes van Roy, heeft die van mij drie stoere Adidas strepen. Ik houd ook wel van af en toe een worstenbroodje, maar dan zonder katenspek erop. Ik ben nog niet zover dat ik de fritespan weggooi als er teveel vet aangekoekt is. En geurtjes verdrijven door wasverzachter in een pannetje water op het vuur te zetten, heb ik ook nog niet in mijn repertoire. Maar wie weet.

Weer terug?

16
06
2013

Elk jaar als ik de rekening van de provider voor deze Donlog krijg, denk ik: zal ik ermee stoppen? Er zijn zoveel goede bloggers die verslonden worden, wat moet ik daar nog tussen. Maar stel dat er een moment komt dat ik meer tijd en inspiratie heb en -vooral ook- discipline voor met regelmaat een stukje over mijn kijk op de wereld, mijn keek op de week. Op mijn week, de week om mij heen, de week dichtbij en de week verder weg. Van Taksimplein tot twee ex-premiers die misschien wel de bak in moeten omdat ze iets verteld hebben wat iedereen al wist: die malle dingen in Volkel. Lijkt me een leuk plaatje: Van Agt en Lubbers in de cel. Vanwege de bezuinigingen samen in één cel natuurlijk. En als sommige (ex-)fractievoorzitter op bezoek willen komen, worden ze weggehouden door Fred de Graaf die nu bijna Eerste Kamer-voorzitter af is, vanwege een overdosis Oranje-bloed. Of over Den Ophef, de prachtige brug van Körmeling, hier om de hoek in Tillywood. Waanzinnig mooi, alleen staat-ie verkeerd. Maar misschien draait het gevaarte nog wel, dat doet dat huis van hem ook. Goed, we gaan er maar weer 'ns over denken. Af en toe een blij stukje, een zuur stukje, een vrolijk stukje, een verdrietig stukje....kijken of er mensen zijn die het lezen. Hoewel, het schrijven is vaak al erg leuk....

Ogen van de Oorlog

13
05
2012

Afgelopen vrijdag mocht ik twee ex-gevangenen van Kamp Vught interviewen, voor het kritische oog en oor van 22 andere ex-gevangen en een paar honderd andere belangstellenden, vanwege de opening van de nieuwe expositie 'Ogen van de oorlog'. Kamp Vught en ik hebben wat met elkaar. Ik ben een paar jaar actief geweest bij de "Vrienden van Kamp Vught" en mocht meedenken en meepraten over wat daar nu staat en te zien is. Ik kom er nu minder, maar als ik er ben voelt het als een stukje van mij. 

Wat is en blijft het een bijzondere plek. Wat blijft het monument voor de slachtoffers van het Kindertransport en de nagebouwde cel waar het bunkerdrama zich afspeelde in mijn ziel snijden. Bekenden van me uit Tilburg luisterden de opening van de tentoonstelling muzikaal op met mooie passende muziek. Voor hun optreden nam ik twee van hen nog even mee het Kampterrein op. Ze weden er stil van Ze hadden al veel andere herinneringen aan de tweede wereldoorlog in andere landen gezien. Dat dit zo dichtbij is....

Ik mag Lotty Huffener, één van de ex-gevangenen, tot mijn vriendinnen rekenen. Haar foto is ook op de expositie Ogen ven oorlog te zien. Lotty heeft nogal wat beleefd toen ze in Vught gevangen zat. In het interview in het boek over de expositie zegt ze: "Af en toe vraag ik me af of ik misschien alles gedroomd heb." Dat zou heel mooi zijn, een slechte droom dat wel, maar wel een droom. Als het een droom was geweest zou de hele expositie er niet zijn geweest. Maar die is er wel, want helaas voor Lotty en haar andere lotgenoten, het was geen droom.

Ga dat zien: Ogen van de oorlog. Kijk op de prachtige foto's van Rogier Fokke in de ogen van de nog levende ex-gevangenen. Kijk in de ogen die heel veel gezien hebben.

Oude media

11
05
2012

Het is wat met die oude media. Schrijf ik een mooie column voor onze buurtkrant over Landschapspark Moerenburg, mijn achtertuin, is de opening al gebeurd en moet de krant nog in de bus vallen. Achterhaald. Dat heb je met oude media. Ik schreef dat Bleker misschien zou komen. Nou mooi niet. Ik had wel een slag om de arm gehouden: als ie mag van zijn jonge vriendin of in Zeeland geen polder hoeft te hozen. Nou, hoe dan ook: Geen Bleker te zien, in geen velden of wegen. Maar mijn achtertuin is dus geopend. Officieel door Marieke Moorman (die leuker en beter is dan Bleker) en nog wat hotemetoten. Ik ga straks maar even naar het kunstwerk in het waterpaviljoen waar een bankje staat om je te koesteren in een avondzonnetje.....eh....avondZONNETJE...wablief ?

Donlog op papier: Moerenburg

05
05
2012

Donlog heeft een papieren variant in de buurtkrant van de Armhoefse Akkers'het dorp in de stad' waar ik woon. Maar hij hoort hier ook.

Donlog mei: Moerenburg bijna klaar

Terwijl ik een weekje vrijwilligerswerk aan het doen was tussen door aids getroffen gezinnen in Hlabisa in Zululand, draaide het leven in ons dorp Armhoef gewoon door. Ik heb de grandioze Atelierroute gemist, waar honderden mensen van genoten hebben. En een deel van de laatste loodjes in Moerenburg.

Met veger en blik lopen de laatste werkers door het gebied om hier en daar nog ’n vuiltje en ’n stofje weg te halen. Het is toch nog een race tegen de klok, omdat –naar verluidt, want Donlog is niet genodigd- Henk Bleker de zaak komt openknippen, als-ie tenminste weg kan bij zijn nieuwe jonge vriendin en niet hoeft te hozen bij zijn polder in Zeeland.

De laatste dagen zijn nog even vele honderden beukenheggen geplant. Hier en daar een poort en honderden meters gaas. Gras is gezaaid en laat al voorzichtig een lichte groene gloed zien. De rietplanten zijn met hun voeten in het water gezet, zodat ze straks hun reinigende taak op zich kunnen nemen en het kunstwerk midden op het water snakt ernaar om van dichtbij gezien te worden. Honderden bomen beleven hun eerste lente in Moerenburg, als het tenminste nog ooit lente wordt. De laatste bergen zand worden verplaatst. Huize Moerenburg koestert zich al dagelijks in de ochtendzon, alsof het daar al eeuwen staat.

Vraag van de dag in Moerenburg is: ‘Vinde gij ’t scòn?’ Tsja. In Huize Donlog zijn de meningen verdeeld. Oud-Zomerlust baas Tejo heeft het op het terras van zijn eigen voormalige café over: ‘diejen roestbak’. Feitelijk klopt het een beetje, want het kunstwerk is nu al aan het roesten. Maar dat hoort er wel bij. Scòn ? Mooi ?

Toen ik twintig jaar geleden hier kwam wonen en mij aansloot bij de Werkgroep Behoud Moerenburg, leerde ik van Tejo dat het bijzondere van Moerenburg de combinatie van boerenbedrijven en de natuur was. Met kleine weilandjes, houtwallen daartussen, struikgewas waar vogels nestelden. Bramen plukken. Koeien die in de lente de wei in werden gejaagd, schapen met hun eerste lammetjes. Dat oude beeld is weg geploegd. Het is strak, recht, glad. Daar kunnen zelfs houten poortjes en bruggetjes niets aan veranderen. Maar de vraag was of het scòn is, is een lastige. Aan Huize Moetenburg begin ik al een beetje te wennen. De wandelpaden langs de opgepimpte afvoerstroom van de waterzuivering zijn alweer een beetje gewend. Hier en daar hebben wat bomen het niet gehaald, maar er staan nog reserve-bomen. Dus dat komt wel goed. Ik schort mijn uiteindelijke oordeel op.

Ruim negenhonderdduizend euro is er doorheen gejast, althans: dat lag er voor klaar. Wie weet, heeft het wel meer gekost. Ik moet denken aan die drie Polen die weken lang hebben lopen lassen. Ik vroeg of dat allemaal wel nodig was. In perfect Duits zei een van hen met een grijns: “Nodig, meneer? Nee, maar het geld moet op.”

Je kunt het niet vergelijken, het heeft niks met elkaar te maken, het slaat ook nergens op. Maar met een bruggetje minder of zo hadden we mijn vrienden in Hlabisa met al hun buren, een compleet nieuw leven kunnen geven.

Vrijheid en monument

23
04
2012

Grieperigheid hield me binnen vanmorgen. Daarom 'Vrijheid geef je door' vanaf de bank thuis op Omroep Brabant gezien en niet als gast in Breda bij de groten der aarde. Indrukwekkend verhaal van Gauck, hij had zijn huiswerk gedaan, maar dat wisten we al van hem. Mooi programma waar de afgelopen maanden hard aan gewerkt is. Als jurylid mocht ik medenken over het mooiste en meest levende oorlog/vredsmonument van Brabant. Er zijn er meer dan vierhonderd. Fascinerend om te zien, hoeveel er zijn en wat daaromheen allemaal gebeurt. De jury was het eens over nominaties en winnaar. Ik persoonlijk was ook erg gefascineerd door het prachtige kapelletje hartje Tilburg, waar iedereen altijd zomaar voorbij loopt. Je moet er eens binnengaan. Heel bijzonder. Waar? Ik zal maar zeggen: waar de It's zat en dan slui door naar de Schouwburgring. Tegenover Appelsientje, de beste groente- en fruitwinkel van Tilburg, met het mooiste winkelmeisje van de stad.

Benedictus

19
07
2011

In het boekje Levensreel voor Beginners, geinspireerd door niemand minder dan Benedictus zelf staat dat een mens niet alles tegelijk moet doen,wil hij het goed doen. Niks multitasking. Ik voel daar wel voor. Vergaderen en mail lezen, ik blijf het raar vinden. Mijn bank denkt daar anders over, kijk maar:

Oppakken

19
07
2011

Toch maar eens zien of we het weer kunnen oppakken, een dageijks stukje. B.v. over Vita dat ik de afgelopen dagen gelezen heb. Door de Volkskrant afgebrand, maar toch een bijzonder boek over een onderschat probleem: depressies. Of over een bezoek aan Vila Augustus, een meer dan prachtige plek in Dordrecht aan het water. Waar je heerlijk kunt eten en waar de liefde voorn gebouw en tuin vanaf druipt. Over over het stoeltje dat hier bij ons over het kanaal in een klaprozen veldje staat. Het stoeltje van mijn overbuurvrouw Liesbeth die onlangs gestorven is. Wie er langs komt kan even op haar stoeltje gaan zitten om lief en leed met haar te delen. Het is een ontroerend plekje en wonder boven wonder is nog niemand op het idee gekomen om het ding mee te nemen of kapot te maken. Of over de veranderingen op mijn werk die nieuwe kansen bieden, maar toch ook weer even een reset vergen. Of over andere dingen. Voorzichtig maar weer eens oppakken Nu eerst naar de tandarts. Ook leuk.

Wel of niet meer bloggen

29
05
2011

Is er nog iemand op deze wereld die mijn blog leest?

Yessss !

18
12
2010

Yesss! Het moest ooit gebeuren. Een bericht met heel goed nieuws. Niet van de Postcode-maffia of de Staatsloterij. Nee, een persoonlijke mail van Dr. Kevin Brown. Nu eerst even Kerst vieren. Daarna ga  ik mijn baas niet alleen vertellen dat ie bedankt is, maar neem ik zijn hele tent over. Of zo. Lees maar mee met de mail die ik vandaag ontving:

Dr.Kevin Brown [browndr.kevin@benchmarkdept.com]

Verzonden: zaterdag 18 december 2010 14:52

Beste Vriend.


Hoe gaat het vandaag en uw gezin? Ik hoop dat fijn, ik ben Dr.Kevin Brown. Van Haledon, North West London, hier in Engeland. Ik werk voor Natwest Bank Corporation Londen. Ik schrijf u vanuit mijn kantoor, dat zal worden van een enorm voordeel voor ons beiden. In mijn departement, waarbij de assistent-manager (Greater London Regional Office, ontdekte ik som van £ 15 miljoen (Vijftien miljoen pond sterling) in een account die behoort tot een van onze buitenlandse klanten Late Business Mogul heer Moises Saba een miljardair, een jood uit Mexico, dat was een slachtoffer van een helikopter crash begin dit jaar, hem te doden en familieleden. Saba was 47-jaar oud. Ook in de helikopter op het moment van de crash was zijn vrouw, hun zoon Abraham (Albert) en zijn dochter-in-law. De pilot is ook dood.


De keuze van contact met u wordt gewekt van de geografische aard van waar je woont, met name vanwege de gevoeligheid van de transactie en de vertrouwelijkheid hierin. Nu onze bank is wachten op een van de familieleden aan come-up voor de claim, maar niemand heeft dat gedaan. Persoonlijk heb ik het ongelijk zijn gesteld bij het lokaliseren van de familie, ik zoek uw toestemming om u als volgende van verwanten / Zal Begunstigde aan de overledene, zodat de opbrengst van deze rekening gewaardeerd op 15 miljoen pond kan worden betaald voor jou.


Dit zal worden uitbetaald of gedeeld met deze percentages, 60% voor mij en 40% voor jou. Ik heb beveiligd alle nodige juridische documenten die kunnen worden gebruikt om een back-up van deze eis die wij stellen. Alles wat ik nodig heb is het invullen van uw naam op de documenten en legaliseren in de rechtbank hier om je te bewijzen als de rechtmatige begunstigde. Alles wat ik nu nodig is uw eerlijke samenwerking, vertrouwelijkheid en vertrouwen te kunnen zien door middel van deze transactie. Ik garandeer u dat dit zal worden uitgevoerd onder een legitieme regeling die zal u beschermen tegen eventuele schending van de wet.


Gelieve mij de volgende, zoals we hebben 7 dagen om het uit te voeren door. Dit is erg URGENT PLEASE.


1. Vol: Naam

2. Uw: Telefoonnummer

3. Uw: contactadres.

4. Leeftijd:

5. Kern Job / Beroep:

6. Geslacht:

7. Uw paspoort:


Na gegaan door middel van een methodische zoeken, heb ik besloten om contact met u hopen dat u vindt dit voorstel interessant. Gelieve op uw bevestiging van dit bericht met vermelding van uw interesse zal verstrekken u met meer informatie. Endeavor om mij te laten weten wat uw beslissing dan hou me op te wachten. Dank u bij voorbaat van uw gunstig antwoord.


Groeten.

Dr.Kevin Brown.
 
Pagineringswerkbalk en onderste werkbalk
 

Nobel

31
10
2010

Het was een prachtige quoot vandaag, ergens in een van de journaals. Van de meester zelf. Nee hij heeft nooit de Nobelprijs voor de literatuur gekregen. Maar dat geldt voor meer mensen. Tolstoi bijvoorbeeld. "En daar voelt u zich wel bij thuis?" vroeg de interviewer. "Ja", zei de meester.

Humberto

29
10
2010

Gisteren toch maar eens even naar BNR gebeld om te vragen of eind deze maand de proeftijd van Humberto Tan als opvolger van Bas van Werven is afgesloten. Onder het motto: mooie jongen, bekend gezicht, experiment mislukt. Ik ben al weer bijna helemaal terug bj Radio 1. Voor de niet luisteraars: Tan vervangt de geweldenaar van Werven sinds een maand en hij kan er niets van. Voert slechte interviews en weet niets van actualiteit en economie. 

Via het nummer dat steeds genoemd wordt (020 5158515) kreeg ik een vriendelijk meisje dat vroeg of ik een flitser wilde melden. Nou neuh, niet echt. Ik wilde met iemand praten over Tan. Ze gaf me een ander nummer. Wat vind jij eigenlijk van die nieuwe presentator van jullie, luidde mijn vraag. " Ik luister nooit naar BNR,"  zei ze. Van je eigen mensen moet je het maar hebben.

Ander nummer. Of ik de hoofdredacteur kan spreken. " Wie? De hoofdredacteur? Onze hoofdredacteur, zomaar aan de telefoon? Denkt u dat u die zomaar kunt spreken?" vroeg de eindredacteur. Alsof ik om een gesprek met Prins Bernhard vroeg. Neen dus. Maar de eindredacteur hoorde mij aan. Zij horen ook wel dat er nog dingen voor betering vatbaar zijn, maar zooo slecht vinden zij het nu ook weer niet. Ja, van Werven was beter, gaf hij toe, maar die ging nou eenmaal weg. Enfin, het ziet er dus naar uit dat Umberto voorlopig nog blijft. En dan kan het gebeuren dat je hem de volgende onnavolgbare openingsvraag aan een CEO van een groot bedrijf met mooie cijfers kunt horen stellen: "En, ja zegt u het maar..." . Die vraag zou iedereen wel willen hebben. Goedemorgen meneer Rutte, zegt u het maar....goede morgen meneer Wilders u bent live bij BNR, zegt u het maar....

22
08
2010

 

Opening Poëzieroute op het Oventje op zondag 22 augustus 2010

‘Wie hier vertrok kwam er zelden vandaan’

Het bestuur van buurtvereniging ’t Oventje is begin dit jaar benaderd door enkele initiatiefnemers om een poëzieroute te ontwikkelen voor het Oventje. Het idee voor deze route is ontstaan bij de Udense stadsdichter en uitgever Maarten van den Elzen. Hij heeft in het verleden de gedichten uitgegeven van de dichter Eddie Besselsen, die in de jaren zeventig op het Oventje woonde en daar inspiratie vond voor zijn werk.

Maarten van den Elzen, bezig met een aantal poëzieroutes in Brabant, onder meer in Sint-Michielsgestel, Schijndel en Deurne, heeft het idee opgevat om ook het Oventje op te nemen in deze reeks. Hij benaderde oud-Oventjenaar Noud Cornelissen, schrijver van twee boeken over deze buurtschap. Als buurtvereniging werden we erbij betrokken en zoals dat op het Oventje gaat, wil ieder graag zijn bijdrage leveren.

Er komen op zeven plekken gedichten op kunststof panelen, die samen een route vormen. Er wordt een ‘wandelgids’ gemaakt, waarin de gedichten zijn opgenomen met aanvullende informatie over het Oventje. Naast werk van Eddie Besselsen zal ook een gedicht worden opgenomen van Marie Cornelissen-Van Walbeek. Zij woonde tot haar dood in 1999 op de Boekelsedijk. Haar gedicht krijgt een speciale plaats bij de kapel die enkele jaren geleden op het Achter-Oventje werd gebouwd. Kunstenares José Heerkens heeft enkele werken beschikbaar gesteld ter illustratie van het boekje.